در کنجي زانو به بغل نشسته‏بودم؛ تحمل دوري برايم سخت شده‏بود. با گونه‏هايي لرزان و چشمي گريان تفعلي بر حافظ زدم؛

اين شعر آمد :   

ديگـــر ز شـــــاخ ســـرو سهي بلبل صبـــــور             گلبانگ زد که چشم بد از روي گل به دور

اي گلبشکر آن کــه تــويــي پــادشــاه حسن            بــا بلبــلان بـــي دل شيـــدا مکـن غـــرور

از دســـت غيبــت تــــو شـکايت نمـــي‏کنـــم             تــا نيســت غيبتـــي نبـــود لـذت حضــــور

زاهــد اگـــر بـــه حــور و قصـور است اميــدوار            مـــا را شرابخـانه قصور است و يــار حـــور

مي خور به بانگ چنگ و مخور غصه ور کسي            گـويــد تـو را کــه بــاده مخـور گـو هوالغفور

حافظ شـکايت از غــم هجران چــه مــي‏کني             در هجر وصل باشد و در ظلمت است نـور

 نوشته شده توسط رضا اصفهاني در يکشنبه 27/5/1387 و ساعت 6:0 صبح | نظرات ديگران()

هميشه حس انتظار از کودکي  در وجود من بود؛

در آن موقع نمي‏دانستم چرا ؟

نمي‏دانم، الان به اين مسئله معرفت کامل پيدا کرده‏ام يا نه ؟!

مخصوصاً بعد از ظهرهاي جمعه‏، که اين حالت، به اوج خود مي رسد و با يک دلتنگي خاصي همراه مي‏شود.

اين احساس مرا آزار نمي‏دهد ولي روح و جانم، محزون مي‏شود

و با غروب آفتاب بعد از ظهر جمعه، چشمانم مظلومانه به دوردست خيره مي‏ماند؛ به‏طوري که دلم براي آن چشم‏ها مي‏سوزد.

آيا اين چشم‏ها او را خواهد ديد؟

 نوشته شده توسط رضا اصفهاني در چهارشنبه 23/5/1387 و ساعت 10:53 صبح | نظرات ديگران()

چند وقت پيش با علي پسرم دوتايي، از شمال (تنکابن) برمي‏گشتيم؛ تصميم گرفتيم  از تنکابن به سمت کلاردشت بريم.

وقتي وارد جنگلاي تو مسير شديم.      وااااااااي چي بود.

آرامش محض؛

                خلوت و رانندگي آرام و راحت؛

                                               جنگل به تمام معنا؛

                                                                   بارندگي وقتي که تو تهروون ازش خبري نيست؛

                                                                                                                              مه زيباو نوازشگر.

توصيه مي‏کنم به دوستان اهل حال، حتماً اين مسيرو برن. اگه بخوان من حاضرم همراهيشون کنم 

 نوشته شده توسط رضا اصفهاني در يکشنبه 20/5/1387 و ساعت 10:33 صبح | نظرات ديگران()

روزها از پي هم مي گذرند و گذر عمر حس مي‏شود 

زيباترين چهره‏ها بعد از مدت‏ها پير و خسته مي‏شوند

خوش اندام‏ترين آدم‏ها هم شکسته و ناتوان مي‏گردند

پولدارترين اشخاص هم بالاخره مي‏فهمند که ثروت آن‏ها بيشتر مايه دردسر است

و . . .

پس اين عمر به چه دردي مي‏خورد ؟!

چيزي که در زندگي لازم است، خدمت خلق و باقيات صالحاتي است که از خود به جا مي‏گذاريم

و چه لذت معنوي دارد که در اين دنيا، احساسش کني

خوبي‏هاي تو دارد در اين عالم فاني         براي تو ارزشي بسيار درسراي باقي 

 نوشته شده توسط رضا اصفهاني در شنبه 19/5/1387 و ساعت 10:2 صبح | نظرات ديگران()

ايام زيبايي است؛

به زيبايي سبزينه جنگل

به طراوت فضاي شبنم نشسته

به پاکي هواي خنکاي کوهستان

و اي کاش با گذشت ايام،

دوباره بيايد ماه معنوي شعبان

تا ببينم خنده قشنگ کودکان

و آرامش صبر انتظار را بر همه 

مي‏بينم در اين ايام الله شعبان

و براستي گواراي وجود منتظران حقيقي

 نوشته شده توسط رضا اصفهاني در سه‏شنبه 15/5/1387 و ساعت 2:16 عصر | نظرات ديگران()