
سايههاي ابر آسمان، دلخوشي آرامبخشي است که تو را در حالت زيباي انتظار نگه ميدارد.
انتظاري که صبر در آن معنا مييابد و عطش وصال، تجلّي.
شايد همين حالا و در همين حوالي ببارد و خستگي ره را به در بَرَد.
آه که اگر ببارد؛
ببارد و ببارد . . .
اشک چشمهايت با قطرات باران درهم ميپيچد و چون پرندهاي سپيد، سبک بال به پرواز درخواهيآمد.
و خود ابري ميشوي در آسمان و . . .





.jpg)












